Woensdag 16 mei

Mijn wekker ging om 7 uur. Een half uur later dan normaal. Dit was ook een vrije dag op de wip. Niet zeker of ik werk heb. Dus dan permiteer ik mijn een half uurtje langer warm dekbed.

Uiteindelijk sprong ik om half acht eruit. Er kan gebeld worden!
Met mijn koffie en krant wachtte ik op de telefoon. Ik werd wat onrustig. Ik had eigenlijk zoveel zaken te regelen en te doen. Ik hoopte er maar op dat er niet gebeld werd.

Om kwart over 8 propte ik een wasje in de machine. Nee, nog niet aanzetten, want het is mogelijk.
Onrustig liep ik door het huis. Ik wilde naar het gemeentehuis. Een verklaring van goed gedrag aanvragen. Het gaat om 9 uur open.

Ik keek op mijn horloge. Over half negen geweest. Was erin en op pad. In mijn hoofd had ik een plan. Ik wilde niet al voor 9 uur bij het gemeentehuis zijn. Smachtend kijkend naar de deuren die open zouden gaan. Nee, eerst naar mijn favoeriete bakker. Ik kwam toch langs een pinautomaat om het geld voor de boodschappen te inkasseren.

Dat was allemaal zo gedaan. Even pinnen en weer verder. Een regenbui! Wat ben ik toch voorbereid op alles. Voor het verkeerslicht graaide ik mijn opklapbare pluutje eruit. Het licht ging zo snel op groen dat ik nog niet helemaal beschermd was. Onder het viaduct fatsoeneerde ik mijn plu. Zo, ik bleef bespaard.

Bij de bakker aangekomen rook ik een vreemd luchtje. Geen opgestookte Finse sauna maar zoals de wereldbakker vertelde een defectje aan de houtoven. Mijn broodje zou over een half uurtje klaar zijn. Mmmm...

Eerst dus naar het gemeenthuis. He verdorie, de deuren waren nog niet open en wat wanhopigen hadden zich daar achter al verschanst. Heel traag zette ik mijn brikkie op slot. Schuifelend voegde ik mij naar de kring. Gelukkig, er kwam beweging in het gebouw.

Met mijn nummertje in de hand en mijn ogen gericht op het display heb ik mij een half uur niet vermaakt. Eindelijk mocht ik mijn aanvraag indienen. Opvallend was de medewerkster uit een fles Spa rood aan het drinken. Ja, de Spa blauw was uitverkocht meldde ze. Als je niet beter zou weten zou je denken dat echt iedereen aan het dieten was in Haarlem. Hysterisch bezig om aan de 2 liter water te komen per dag. Er was echter een of andere bacterie in het water gekomen. Ik had het niet gedaan dus eigenlijk wilde ik mijn verklaring voor goed gedrag meteen meenemen. Zo makkelijk gaat dat niet. Wachten en wachten. Maar, eerst betalen en dan wegwezen.

Zo dat klusje was geklaard. Nu terug naar mijn verse broodje. Jum jum. Toen ik de winkel binnenkwam besloot ik om ook wat heerlijke vruchten/noten bolletjes mee te nemen. Ik kreeg heel handig een plastic zak bij mijn in papierverpakte zonnebloemenpittenbrood. Het was nog lekker warm.

Toen kreeg ik het zelf ook warm. Of liever gezegd: Spaans benauwd. Ik wilde afrekenen. Greep met mijn hand in mijn tas. Tastend naar mijn buidel met de weekbuit. He, niets? Ik wist toch zeker dat ik gepind had. Dus ik had het mee. Het lag niet thuis.

Ik begon te ijlen. Mijn buidel...De bakker keek mij aan of hij nog nooit eerder een kangeroe had gezien. Nee, ik lijk ook niet op dat huppende dier. Stamelend pakte ik mijn andere portemonnee. De bakker begreep inmiddels dat mijn buidel een betalingsmiddel was althans het voorwerp wat eromheen zit gewikkeld. Hij vroeg of ik het in een betrouwbare winkel was verloren. Betrouwbaar? Waarom flitste mijn gedachten meteen naar een gemoedlijk bergdorpje in de Middeleeuwen.

Ik wist het direct. Mijn souvenier uit Parijs lag bij het verkeerslicht. Eruit gevallen toen ik mijn paraplu eruit haalde. Waarom moest het regenen? Waarom had ik een paraplu bij me? Waarom sprong het licht zo snel op groen? Waarom waarschuwde niemand mij?

Voor mijn eigen gemoedsrust reed ik naar het gemeentehuis. Niets. Drie keer de route. Niets. Naar de bank. Niets.

Ik hoop nu vurig dat de vinder of vindster heel veel plezier heeft van mijn geld en dat het buideltje wordt gekoesterd.          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

break

Heerlijk, even een paar dagen vrij!
Woensdag was ik ook vrij maar toch ook weer niet helemaal. Op de woensdag kan ik nog steeds gebeld worden voor invalwerk. Ik wil eigenlijk helemaal niet op die woensdag maar toch ook weer wel.
Aan de ene kant kan ik het geld goed gebruiken en aan de andere kant kan ik eindelijk wat achterstallig werk doen. Dubio dus.

Elke vrije dag zit ik dus een beetje te wachten. Word ik gebeld ja of nee. Ik ben dat eigenlijk wel het hele jaar gewend. Maar toch...het went niet echt. Dat kijken naar die klok. Het is half acht. Er kan gebeld worden. Het is kwart voor acht. Bellen ze nou nog? Ik kan daar moeilijk mee omgaan.

Op de maandag en dinsdag heb ik daar geen last van want dan werk ik in H. Idem dito voor de donderdag en vrijdag. Die zijn ook tot de zomervakantie min of meer zeker. Dus het blijft die elllendige woensdag. Ik had me eerst voorgenomen om deze lekker vrij te houden. Even een overgang van de ene werkplek naar de andere. Maar toch als je dan weer gebeld wordt. 

Dus afgelopen woensdag had mijn vakantie al kunnen beginnen. Maar toch dat deed dat het niet helemaal.

  

 

 

Zomaar

IK wil  er niet uitgedonderd worden dus vandaar dit mega korte bericht.

Ik heb het de laatstr tijd te druk gehad om de weblog bij te houden.

Ik ga voor de volgende maand. 

 

Vers 2007

Wat een heerlijkheid is 1 januari toch. De hele dag is zo voorspelbaar. Na de eerste goede nachtrust van het nieuwe jaar begaf ik mij enthousiast naar beneden.

Het nieuwe jaar wilde ik inluiden met skispringen. Zo ontzettend saai, omdat niemand meer valt, maar toch wilde ik dat de begeleiding laten zijn van mijn kop koffie. Na al die jaren was ik nog steeds in de veronderstelling dat het springen om 12.00 begon. Ik kreeg dus het nieuwjaarsconcert in beeld.

En in het gehoor! Na het horen van de klanken en het zien van het ballet kreeg ik enorme zin in Sissy. Deze collectie heb ik te danken aan het sparen van Freebees. Daarna ben ik er ook mee gestopt. Echt ter bescherming. Als ik weer genoeg geld gespaard heb voor een DVD met wat voor een prul kom ik dan aanzetten?!

Ik maakte mijn koffie verkeerd en pakte een zoete Spaanse cracker. Ik zette mij voor het orkest. Al knabbelend en drinkend begon ik de melodien steeds mooier te vinden. Het publiek klapte na elk nummer gretig. In de krant zag ik dat het concert al om 11.15 was begonnen. De bezoekers van dit evenement waren echt vroeg uit de veren gegaan. Ik fantaseerde dan ook dat hele families al chique met elkaar hadden ontbeten. Voor zo'n festijn kun je vast een ontbijtarrengement regelen. Of misschien de lunch. Gezellig met elkaar nakletsen over het muziekspektakel.

De presentator had niet zoveel inlevensvermogen. Althans deze droeg niet bij aan die van mij. Wat een droge opmerkingen maakte die zogenaamde kenner. Wat een verschil met een Lowlands verslag of een of ander springerig evenement van TMF. Hij concludeerde dat de orkestleden wel gerepeteerd hadden.
Dat meen je niet! Ik mag hopen van wel. Met verbazing luisterde ik naar deze onzin. Elke ... kon zo wel verslag slaan. Aan het eind verklaarde hij: "zo, dat hebben we ook weer gehad". 

Hoewel ik dus echt warm was gemaakt met al die walsen in die paleizen, liet ik Sissi toch in de kast staan.
Het schansspringen begon nu echt. In de regen stonden mensen enthousiast aan te moedigen. Coaches lieten serieus de vlaggetjes wapperen voor het nemen van de sprong. Sportlui die met laaghangende kruizen neerkwamen op de piste.
Ik concludeerde dat het tijd was voor een ontspannend bad.

Bij mijn vader aangekomen nam ik heel verstandig een kop koffie. De champagneglazen stonden op tafel. Afegedroogd. Klaar om weer voor een heel jaar in de kast te verdwijnen. Op het aanrecht zag ik een lege zak waar oliebollen hadden ingezeten. Zo te zien hadden mijn zus en haar vriend de laatsten opgepeuzeld.
Letterlijk en figuurlijk had ik mijzelf op de terugweg naar huis, gewapend met goede voornemens. In mijn hand hield ik een enorme kniptang beet. De tuin ligt vol met omgehaakte bomen. Ze gaan helaas niet vanzelf weg.

Vandaag heb ik mijn voornemen ook waargemaakt. In het spaarzame zonnetje ben ik als een beest tekeer gegaan. Ik betrapte mijzelf op ware gromgeluiden. Echter de winterslaap is alweer ingetreden. Ik heb mij weer teruggetrokken in het warme huis. Schoon ook. Dat heb ik mij ook voorgenomen. Orde en netheid! Als er dit jaar "weer" verkiezingen komen, ga ik Christen Unie stemmen.   

 

 

   


       

Verwend en verwacht

De kaasjes lagen al enige tijd op de tafel om op temperatuur te komen. Eigenlijk had ik de blue stilton met port en de witte stilton met cranberries voor kerst gekocht. Door de vele andere keuzes was het eten ervan nog niet aangebroken. Vanavond was echter eindelijk het juiste moment.

Ronald was klaar met het schilderen van de kast. Ik had ook m'n dingen op orde, wat je daar ook onder mag verstaan. Omgekleed en doordrenkt met dure parfum nestelden we ons op de bank. Voor ons een portje met ... de kerstkaasjes. Ze smaakten ons goed. Ik wilde er niet teveel van eten want we hadden nog een culinaire avond voor ons.

Na enige tijd vertrokken we door de winterkou richting centrum. Ik stelde voor om de weg te vervolgen op de enige mooie gracht die onze stad telt. We waren goed geluimd. De lichtjes van de lantaarns versterkten onze vreugde. Het was  zo heel mooi aankomen bij het restaurant. Het zag er uitnodigend uit. De kerstlampjes die probeerden de overzijde van het water te halen lachten ons toe.

Voor in het restaurant zaten mensen gezellig aan hoge tafels en stoelen te borrelen. De mooie witte deur deed Ronald open. Wat had ik er een zin in!

De eigenaar herkende Ronald. Altijd prettig. We kregen keuze uit drie tafels. Ik was wat verbaasd. We hadden gereserveerd. Het mooiste twee persoonstafeltje staat dan toch de hele dag op ons te wachten?
Maar nee. In het smalle gangpad waren nog twee tafels voor twee en bij de keuken ook nog een. Op mijn vraag of we niet op de verhoging aan een vierpersoonstafeltje mochten zitten, werd neeschuddend geantwoord.

We streken neer op de verhoging bij de keuken. Ik draaide mijn hoofd verschillende malen naar links. Zo keek ik het restaurant in. Daar zag ik twee stellen aan een leuk tafeltje zitten. Hadden zij ook gereserveerd? Die vraag herhaalde ik een paar maal voor mezelf. Vervolgens arriveerden twee dames. Zij gingen aan een vierpersoonstafel zitten. Ik vond dit zo oneerlijk dat ik mij ongenoegen naar Ronald uitsprak.

De toon was gezet. Ik zat niet naar mijn zin. Alle tafels waren leuk. Alle tafels stonden in een leuk hoekje. Overal was het gezellig. Behalve ons tafeltje. Ons plekje vond ik stom. Hoe meer dat tot me doordrong hoe stommer ik het plekje begon te vinden. De twee dames waren ondertussen vergezeld door twee heren. Die hadden natuurlijk de auto geparkeerd. Ook dat stelde me niet tevreden.

Ondertussen had ik een blik geworpen op de kaart. Lekker hoor! Maar... hoe kon ik van dit eten genieten op zo'n stomme plek. Ik keek weer om me heen. Er was een tafeltje vrij gekomen op het podium. Een vierpersoonstafel waar eerst twee mensen aan zaten. Ik wilde daar zitten. NU!

Ik ging naar de bediening. Teleurgesteld liep ik weg. Dat was voor een gezelschap van vier.
Ik had helemaal geen trek meer in kreeftensoep of hertenbiefstuk. Dit uitje had ik van mijn ouders gekregen. Niet alleen het eten moest smaken maar ook de setting moest kloppen.

Toen Ronald voorstelde om dan maar te vertekken kon ik alleen maar beamen dat we beter konden gaan. Hij rekende af aan de bar. Ik hoorde hem nog iets mompelen over de plek. Beschaamd liep ik door het restaurant. De lichtjes lieten mijn rothumeur nog meer verstillen.

Aan het raam, met uitzicht op het water, zaten mensen vrolijk te borrelen. We liepen door de witte deur met grote ramen naar buiten.

 

       

Erwtensoep

Gisteren verheugde ik mij al op vandaag. Vanavond ga ik namelijk erwtensoep eten.

De hele zomer is gekleurd geweest door aardbeien en komkommers. Ontzettend lekker. Ik zweer bij verse groenten en vers fruit. Ook nu in de herfst eet ik mij vol aan seizoensvoedsel. De pompoenen komen me oren uit. Jamie heeft een heerlijk recept voor deze levensgevaarlijke groente. Dit jaar heb ik daar ook weer flink gebruik van gemaakt.


Ook de hete bliksem was een succes. Ik had dat tot een paar weken geleden nog nooit gegeten. De streek Groningen hield me van het gerecht. Door mijn fruitpakket ben ik toch overstag gegaan.
Na een week vol beginkriebels kwam het stoofpakket. Vol peertjes en appels zat de tas. En niet te vergeten het receptenvel.
Op een zondagmiddag ben ik helemaal losgegaan met de aardappelen en de verschillende appels. In de bliksem gaan goudreinetten en Dijkmans zoet. Na wat intensief stampwerk had ik toch een heuse pan vol lekkers.
In de vriezer staat nog een enorme bak om ook straks nog een keer te kunnen genieten. 

Vanmorgen was het heel even droog. Gewapend met paraplu trok ik erop uit. Die paraplu sloeg helemaal nergens op want er staat hier bij de kust een enorme wind. Na het supermarktavontuur begaf ik mij naar het overdekte buurtwinkelcentrum.
Uit een van de winkels kwam een onweerstaanbare geur. De prikkelingen van heuse erwtensoep sloegen door in mijn neus. De ene slager wil waarschijnlijk niet onder doen van de ander want ook bij de concurrent kwam een smakelijk walmpje mijn neus binnen gedrongen.
Ik keek op mijn horloge. Het was nog niet eens tijd voor de lunch. Ik begon dan ook serieus te wikken en wegen. Zal ik straks erwtensoep als middageten nemen?

De hele week staat dat blik al in mijn kast. Ja, gewoon een blik. Niets eens manuele soep terwijl bij mijn biologische slager vast de lekkerste en vriendelijkste soep te koop is.
Ik wil gewoon een ordinair blik van Unox.
Ik vind het etiket al zo mooi. Het is zo lekker groen. Misschien dat het anderen echter doet denken aan een soort vergaarbak van snot. Bij mij wekt het een lustgevoel op. Niet om mijn neus te snuiten maar om het blik open te draaien en vervolgens de deksel even af te likken.
Dat is natuurlijk hartstikke gevaarlijk maar dat maakt de soep ook wat stoerder.
Het meest bevredigendst is het, als de vorm er zo uit valt dat je het relief van het blik nog ziet. Het moment om met een houtenlepel het goedje in te gaan is onbeschrijflijk. Het wordt dan ook een kwestie van geduld. Wachten en wachten. Roeren en roeren. Tussendoor snoepen om te temperaturen is ook een geliefd onderdeel.
Eigenlijk past de soep niet in een kom. Door tussendoor regelmatig de lepel stevig af te likken, past het toch.


Het moment van eten valt altijd tegen. Ik voel me na het nuttigen van de Unox drap ook zo misselijk. Elke keer denk ik dan weer aan mijn ambachtelijke slager.
Maar zodra ik weer, bij aanvang van het seizoen, zo'n blik met vernieuwd wikkel zie staan, in de schappen, ben ik verkocht.

Ik verheug me zo op vanavond! 

 


    

 

  

Drie tegenslagen = uit?!

Laat ik beginnen met de eerste tegenslag.
Zaterdagochtend werd ik heel vroeg wakker. Is niet vervelend omdat ik dan weer verder kan slapen met de gedachte dat de wekker deze dag niet gaat. Toch werd ik gestoord in mijn slaap door een pruttelend geluid. Was dat Ronald? Maar ook Ronald schrok wakker. Vervolgens leek het of er een fles koolzuurhoudende drank werd leeggegoten.

Het kwam uit het plafond. Het plafond wat nieuw was. Het plafond met boven een dak. Een dak wat vorig jaar echt gerepareerd had moeten worden. Niet omdat we het Sinterklaas zo gemakkelijk wilde maken, maar omdat het bij het blauwe lampje erg druppelde.
Nu was het niet bij het lampje maar een gipsplaat eerder, of later.

De hele dag liep ik rond met hele enge eurobedragen in mijn hoofd. Een bedrag wat redelijk dichtbij de bodem nee, een uitgedroogde put kwam.

Vandaag op de fiets naar huis, was ik in tweestrijd. De laatste week opende ik direct mijn mail op de computer bij thuiskomst. Ik wachtte op een verlossend bericht van mijn sollicitatie. Echter ik wilde ook de dakbedekker bellen. Wat zou ik als eerste doen?

Toen ik de deur opende en op de deurmat het briefpapier zag liggen van de school waar ik op gesolliciteerd had, was de keuze snel gemaakt. Ik ritste de envelop open. Ik had al een vermoeden als de kleur van een doorbakken pepernoot. Een afwijzing. Nee! Ik wil zo graag voor die school werken en dit was alweer mijn tweede mislukte poging om daar te gaan werken.
Wat een vreselijke domper. Ik werd direct down. Hoe ik de dakbedekker heb gesproken weet ik niet. Hij stuurt in ieder geval een aangepaste offerte op.

En nu zit ik uit pure ellende naar de zender 3 fm te luisteren. Song 2 klinkt er van Blur. Ik voel mij vandaag helemaal niet heavy metal zoals Damian zingt. Ik wil ook helemaal geen metal horen. Ik wil mijn nieuwe 'tot rust kom' CD's horen. Maar dat kan niet, want ook de CD-speler heeft het deze avond na bijna 10 jaar zeer trouwe dienst begeven. 


Misschien biedt Sinterklaas nog uitkomst. Zal ik vanavond een liedje voor de kachel zingen? Dan kan hij door het dak zakken met een CD die ik voorlopig toch niet kan draaien. Ook niet onderweg naar mijn afgewezen baan.   

 

 

 

 

 

 

 

Zomaar een dinsdagmiddag?!

Met grote spanning opende ik mijn mail. Ja! Er was niet zo maar post voor mij. Het was beslissende mail. Heel snel begon ik mijn berichtje te lezen. Teleurgesteld las ik het nog een keer. En nog een keer.

Om een beter beeld van de functie te krijgen, kon ik aankomende dinsdag met T. een middagje meelopen. Dat wilde ik natuurlijk heel graag. Ik wilde echter ook een ja of een nee. Dit was geen van beiden. Het kon nog alle kanten op.

Ik antwoordde uiteraard dat ik dinsdag graag een beter beeld wilde krijgen van de functie. Met gemengde gevoelens begon ik aan mijn weekend.

Mijn invalbaantje begon maandag weer. Ik liet de administratieve kracht weten dat het nog niet zeker was of ik tot kerst bleef. Dit had zij mij donderdag gevraagd. Ik liet haar toen weten dat ik dat maandag superzeker wist. Niets is zeker in het leven dus ook mijn mailtje van afgelopen vrijdag gaf geen definitief antwoord.
Ook gaf ik te kennen dat ik morgenmiddag er niet zou zijn vanwege een meeloopmiddag. Zij noteerde het en we gingen uitelkaar.

De ochtend kroop. Regen, zwarte lucht en geen lichtpuntje tot ontsnappen uit deze groep.
In de pauze kwam J., de administratieve kracht, naar mij toe. Ik bereidde mij voor op het niet meer terug te hoeven keren op deze werkplek.

"R. heeft met de directeur van je solliciatatieplek gesproken en hij heeft de afspraak verzet".

Hoorde ik dit goed?! Ik herhaalde wat J. tegen mij had gezegd. Zij beaamde het.
Ik belde direct met mijn hopelijk nieuwe werkgever. Die kon ik natuurlijk op mijn buik schrijven na de tactiek van R., de directeur van deze werkplek. 

Inderdaad R. had gebeld. Ik zou terugbellen, nog vanmiddag. Ik zou wel even met R. praten.
De klok in de klas stuwde langzaam vooruit. Eindelijk kwamen alletwee de wijzers op de 12. Ik spurtte naar de locatie van de heer R. Ik propte m'n appel nog even naar binnen. Ik at deze rauw en zo lustte ik R. ook wel.

Op de hoofdlocatie was R. aanwezig met I. Zijn collega. Ik stapte op hem af en keek hem aan. Heel lief vroeg ik of ik even met hem mocht praten. Die onbehouwen boer bood me niet eens een stoel aan. Opvallend zocht ik naar een stoel. Op zijn schoot zitten ging me echt te ver.
Zijn collega had meer last van etiquette en gaf mij haar stoel want zij zat immers ook naast hem.

Heel rustig begon ik mijn verhaal. Hij knikte en knikte. Zijn oorbel die meeknikte, verdiende hij niet kwam ik tot de conclusie.
Ik ben dol op mannen met een oorbel. Ik moest mij beheersen om dit niet waardige sieraad er uit te rukken en te vertrappen.

Uiteindelijk vroeg ik hem waarom hij de andere school had gebeld en mijn afspraak had verzet.
Wat hij toen uitkraamde was zo zielig. Hij verkondigde dat ik nu voor hem werkte.

Ik voor hem werken?! Wat dacht die opgepimpte vent wel niet! Dit onthield ik. Dat komt mij nog eens van pas. Nu niet. Ik wilde morgen niet komen. Zonder ruzie.
Hij belde de school en zei dat ik morgen kwam. Hij bulderde nog door de telefoon dat hij de laatste zou zijn die de wet overtreedde. Ik werd erg benieuwd naar de andere kant van de lijn.

Ik bedankte R. Tevreden liep ik weg van hem. Terwijl ik dat deed werd de oorbel steeds ongepaster en lelijker. Maar gelukkig ook kleiner. Zo klein als hij zich had gedragen.
Mijn gevoel om aan de dinsdagmiddag te beginnen werd echter steeds groter!    

 

 

bijna clotted cream

Gisteren op het feestje van mijn zus Desiree en haar vriend Ben is het niet zo eens zo laat geworden. Om 01.30 waren we thuis.

Voordat we naar hun verjaardag gingen, trakteerden we onszelf op een hapje eten in ons favoriete eetcafe Bruxelles. Ik vond ook dat we dat ons mochten veroorloven. Ik had de hele week ingevallen.
Op vrijdagmiddag liet ik nog snel de kinderen met een lampion naar huis gaan voor Sint Maarten. In de ene hand de lampion en in de andere hand het verlanglijstje voor Sinterklaas. 

Aan Sint Maarten ben ik die zaterdagavond wel ontsnapt. Voor de zekerheid had ik nog 2 kilo manderijnen ingekocht. Ronald herinnerde me eraan dat we ook nog lollies hadden. Van vorig jaar.
Tegenover Bruxelles was er een sprankje Sint Maarten. De zelfgemaakte lampions zwengelden in de storm. De dame met blond opgestoken haar waarbij aangebeld werd, had ook echt een Sint Maarten outfit. Zij droeg alleen een zwarte top. Haar vestje had ze vast aan een minder bedeelde geschonken.

Na heerlijk spare ribs gegeten te hebben, overgoten met bokbiertjes waaiden we over het Spaarne naar mijn familie.
Ik miste de eerste cocktailronde. Geen punt want er kwam nog een tweede.

Uiteindelijk brak de nieuwe dag aan. Een herfstachtige dag die ook weer in het teken stond van drank. Eindelijk had ik een adres gevonden die de honingdrank Mede verkocht. Het bewuste adres lag echter wel in Steenwijk. Geen probleem. Tuffend kwamen we langs de file voor Ikea. Het was 5 voor 12. De deuren van de woongigant met populair restaurant gingen bijna open.

Op naar de Mede. Na 2 uur reden we met op de achterbank een doos gevuld met drank, opweg naar huis.

In de auto had ik mij echter voorbereid op een extra uitje. Een wandeling nabij Ommen zouden wij gaan maken. Ronald en ik hebben allebei goede herinneringen aan Ommen.

Het weer was nog steeds heel onvoorspelbaar. We stapten in het stadje zelf uit op de parkeerplaats. Daar tegenover waren direct al wat gelegenheden. Ik stapte op de brasserie af. Toen ik binnenkwam werden we verwelkomd met een Nederlandstalige CD. Ik herkende Siep. Tja, zijn woonplaats was hier ook niet zo ver vandaan.
De leren stoelen zagen er aantrekkelijk uit. Ook was er een openhaard. Daarvoor zat een groep modieus geklede Ommenaren. Een vrouw keek afkeurend naar mijn bruine joggingbroek. Ik deed net of ik Madonna was in een huispak.

De chocolademelk was niet echt. Gewoon uit een automaat. De stoelen zaten echter zo lekker dat ik het met smaak opdronk. Op de warme drank liet ik een dot slagroom vallen. Het roomboterkoekje en de koude appeltaart smaakte me ook prima.
Het gezelschap was uitgeborreld. Zij zetten de lunch voort aan een tafel naast ons. Ik sprong met mijn huispak over de banken om me bij de openhaard te nestelen. Deze voelde goed warm aan. Beter dan de temperatuur die buiten heerste.
Een openhaard is een echt goede formule om lekker te keuvelen. Daar hoorde nog een koffie bij.
Deze ging weer vergezeld met slagroom. Van het huis, bleek achteraf. Mijn lepeltje kon ik echt rechtop zetten in de substantie. Zelfs Ronald vond het lekker.

Na dit opwarmmoment besloten we om maar weer naar huis te gaan. Toen we Amsterdam naderden, konden we aan de andere kant van de rijbaan de bezoekers van Ikea weer zien vertrekken. Ik vroeg mij af of hun Zweedse balletjes net zo lekker hadden gesmaakt als mijn slagroom?

 

 

 

 

 

Amsterdam

Na twee dagen gewerkt te hebben, voelde ik me enorm moe. Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Wat zijn nou twee dagen? 

Vrijdag na een hectische middag plofte ik met patat op de bank voor de televisie. Eigenlijk stond er een culinaire courgette soep op het menu. Toen Ronald vroeg of hij naar de snackbar zou gaan, was het snel besloten. Na een geslaagde frituurmaaltijd wilde ik mij eigenlijk op de bank blijven nestelen. Dat ging niet door. Er moest nog even cultureel gedaan worden.

Vandaag, zondag, was mijn plan om echt de bank in beslag te nemen. Maar mijn sportieve genen brulde om beweging. Ik had  helemaal geen zin om daaraan toe te geven. Mijn geheugen riep toen weer een beeld op van de avond daarvoor. Een enorm stuk chocoladetaart. En ook geen klein stukje. Wat was dat heerlijk! Een pure mega brownie gemaakt door Gerrit. Ik was blij dat ik het aanbod om een stuk mee te nemen naar huis, had afgeslagen.

In rap tempo begaf ik mij naar de intercity. In de trein zelf zat ik toch wat ongemakkelijk. Mijn weekendretour was gisteren niet afgestempeld. Ik voelde mij een beetje een zwartrijder.
In Amsterdam aangekomen krioelde het van de mensen. Ik probeerde ondanks het gedrang mijn tempo vast te houden. Dit werd een actieve stadswandeling. Het doel had ik voor ogen. Niet alleen de chocoladetaart verbranden maar mijzelf verwennen met de nieuwe CD van Jarvis Cocker.

Met wat tussenstops kwam ik bij Concerto aan. Ik had zeker de halve taart eruit gelopen.
Ik zocht en zocht. Geen Jarvis. Wel nog een Cd van dEUS bemachtigd die ik nog niet had beluisterd.
De weg naar het station wilde ik ook te voet doen. Ik had daarbij wat energie nodig. Ik hapte gulzig in mijn zelf meegenomen biologische appel.

Op de hoek naderde ik Australian. De vierkanten bonbons zag ik door de deuropening liggen. Ik rook ze. Ik kreeg een draaiend gevoel in mijn maag. Mijn hersenen protesteerde. Ze riepen: je bent misselijk. Na deze vreemde ervaring liep ik door. Ik liep langs de chocolade winkel. Voorbij de Bijenkorf ging ik ook, terwijl ik wist welke lekkernijen mij daar toe hadden geroepen op de heenweg. De vitrine puilde uit van glimmende bolle taarten. De cassis chocolade taart prentte ik in mijn hoofd voor mijn verjaardag.

Move bitch, klonk het achter mij. Inderdaad, ik moest snel weg uit deze stad. Snel weg van de verleidingen. 
Thuis wachtte Ronald op mij. Ik maakte mij klaar voor de uitgestelde courgette soep.    

   

 

Waarom?

Gisteravond was ik weer in de goede energiebaan gekomen. Weliswaar met de auto, begaf ik mij naar de sportschool. Aldaar kwam ik Marjan tegen. Ook zij ging op dit late tijdstip bodypumpen.

Tijdens het pumpen merkte ik, dat m'n spieren wat stijf waren. Dat kwam vast door het losgeslagen weer. Buiten stormde en regende het. Na een bevredigend uurtje stapte ik met mijn welverdiende appel in de auto.

Vanochtend had ik profijt van het gepump. Ik zat vol bewegingslust. Ik moest sporten!
Ik sprong in de auto en verplaatste mij op het vroege ochtenduur naar de spinningles.
Voordat ik mij in het zweet ging fietsen, wilde ik eerst nog even de buikspieren trainen. Daarna haastte ik mij naar het groepslokaal.

Ik was er helemaal klaar voor. Het eerste nummer ging ook lekker, want het duurde maar 5 minuten. Vervolgens kwam er een lekkere beat. Hoorde ik dit goed? Had ik dit niet deze dagen al vaker op de radio gehoord? Vindt men dit leuk? Het is 2006! Bronski Beat met Tell me why.

Mijn hoofd bevond zich in de jaren 80. Mijn lichaam in het nu. Wat een raar gevoel. Ik werd overspoeld met niet alleen zweetdruppels maar ook jeugdsentiment. Ik zag Jimmy Sommerville naar de trein rennen. In de spiegel zag ik een rode kop op een plaats trappen.

Na deze dubbele ervaring kwam ik weer thuis. Omdat de coffeecorner in de lounge-ruimte uitpuilde, maakte ik thuis een kop warme koffie. Ik drukte de radio aan. Nee, niet weer...Run away, turn away. Het klonk nog steeds lekker.

Dat de mode al een tijd jaren 80 is georienteerd wist ik wel. De etalages in de stad bekeek ik nog eens goed. Mijn vader met wie ik inkopen aan het doen was, zag het ook. Erg jaren 80. 
Na een geslaagde missie voor mijn vader, evalueerden wij in koffieshop het Steegje.

Wat een rust. Wat een heerlijke grote cappucinno. Naast ons grote glas, lag een ruime hand pepernoten. En goede ook. Dit ademde 'nu' uit. Ook nu kijk ik uit naar Sinterklaas. Ook nu weet ik dat ik marsepein moet eten. Ook nu wil ik een chocoladeletter.
Maar ook anno nu kan ik amper een discman krijgen. Alles is i-pod of mp3. Waar is toch die walkman waar Bronski Beat zo op vastliep?

  

   

  

 

    

 

Nieuw medium

Een week herfstvakantie is voorbij. Gisteren zijn de meesters en juffen weer aan het werk gegaan. Als invalster in het basisonderwijs verwachtte ik gisteren geen telefoontje van het OSK.
Vandaag was ik er toch zwaar van overtuigd dat een aantal meesters en juffen het wel weer voor gezien hadden.

Vanmorgen om 07.00 werd ik door de wekker gewekt. Ik sprong mijn bed uit. Of liever gezegd: ik klom mijn bed uit. Door de in gang gezette verbouwing boven, staat nog niet alles zoals het zou moeten staan. Hoe het dan wel zou moeten staan weet ik ook niet.

Na mijn ontbijt rustig gegeten te hebben, sperde ik mijn oren goed open. Ik vind het obsessief om mijn horloge naast me neer te leggen. In plaats daarvan op te turen, luister ik naar de nieuwslezer van 538. Zodra deze zich om 07.30 meldt kan de telefoon gaan. Nee...geen zieke leerkrachten.

Ik las de zaterdageditie nog maar eens door. Ik stuitte op een artikel over kinderen in het museum van Fotografie te Rotterdam.
Dat staat ook hoog op mijn lijstje: educatief medewerker in een museum.

Ik nestelde mij dan ook met een kop dampende koffie achter de laptop. Niets.
Deze weken borrelen mijn werkelijke interesses steeds weer op. Ook zou ik heel graag bij Schooltv willen werken. Daarom besloot ik ook deze site te bezoeken.

Hoera! Weilswaar een vacature voor PeuterTV. Deze staat weleens aan wanneer ik bij vriendinnen in de ochtend een kop koffie kom drinken. Ik weet dan niet of het de cafeine is die me wakker maakt of de felle kleuren.
Eerlijk gezegd heb ik meer affiniteit met wat oudere kinderen.

Ik besluit toch te bellen. Ik ben benieuwd. In de advertentie staat dat er een informele sfeer heerst.
Inderdaad. De dame laat zeer duidelijk merken dat ik op een ongewenst moment bel. Ik krijg wel mee dat iedereen een onderwijsachtergrond heeft. Ik heb die baan in m'n zak. Maar...ik moet wel heel veel verstand hebben van nieuwe media. Internet etcetera.

Op dat moment durfde ik echt niet te vragen wat zij bedoelde met etcetera.
IK heb wel door haar een besluit genomen. Ik maak een eigen weblog.

Welkom!